ما لعبت بازیم و آمریکا لعبت فروش

ما لعبتکانیم و فلک لعبت باز
از روی حقیقتی، نه از روی مجاز
یک چند در این بساط بازی کردیم
رفتیم به صندوق عدم، یک یک باز

عجب روزگار غریبی شده. چقدر معیارها تغییر کرده . سیر تکاملی افکار بشری با سرعت هر چه تمام تر خودش را با دنیایی که قدرت کار و سرمایه و خوراک انحصاری میشود، همگام می نماید. به همین نسبت سیر منفی مورد نظر در سیاست و بینش سیاسیون ایرانی نیز نمود پیدا کرده و به دنبال یافتن جایگاه خود در معادلات مذکور می باشد . روز گذشته شاهد پخش شدن تصاعدی و برق آسای مطلبی شدیم که حکایت غرورآمیزی از حمایت چهار عضو کنگره آمریکا و پیشنهاد آنان به دولت براک اوباما برای پذیرش شورای ملی مقاومت -سازمان مجاهدین خلق-بعنوان آلترناتیو حکومت جمهوری اسلامی می نمود  

نحوه تبلیغ برای این موضوع حکایت سالن کنسرتی را در ذهن بوجود می آورد که جمعیت تماشاچی برای یک برنامه ضعیف و دل آزار از روی اجبار سوت می کشند و کف میزنند. برنامه ای که نه اصالتی اجرایی دارد و نه آهنگ موزونی که به دل صاحبان هنر بنشیند. 

و اما چه وجه تشابهی باموضوع سازمان مجاهدین و کنگره آمریکا وجود دارد؟

عده ای افراد مبارز و حتما میهن دوست که با هدف خدمت به ملت و کشور خودشان از آرمان های این سازمان پیروی میکنند و در سالهای اولیه دهه شصت ندای مرگ بر امپریالیست و استعمار آنان گوش جهانیان را کر کرده بود و بازوی مسلح انقلاب در اشغال پایگاه امپریالیستی یعنی سفارت آمریکا در تهران بودند، حاشا که در مرور زمان آنقدر متحول شده اند که در طی سالهای اخیر به کرات از حمایت معدود اعضای کنگره همان امپریالیست از سازمانشان به وجد آمده و اینطور وانمود مینمایند که بهترین هدیه مبارزاتی خود را دریافت کرده اند. 

کنگره آمریکا دارای چهار صد و سی و پنج عضو است و اخیرا چهار عضو از این تعداد، آرمانهای سازمان مجاهدین را به رسمیت شناخته - هر چند که این چهار عضو مدت مدیدی هست که با این سازمان حشر و نشر دارند- و سازمان مذکور را به عنوان نیروی جایگزین جمهوری اسلامی به باراک اوباما -که اصولا معلوم نشد بالاخره با کی هست- معرفی مینمایند.حال اینکه توان اجرایی چهار عضو در میان چهارصدو سی و پنج عضو کنگره مذکور چه می باشد، خود جای تحلیل دارد. که مورد بحث این نوشتار نمی باشد.

رویداد مورد نظر از چند زاویه قابل تعمق میباشد. 

اول اینکه:از سازمان مجاهدین باید پرسید چگونه شد که روح مبارز گری و امپریالیست ستیزی   امروز تبدیل به دوستی و افتخار به روابط فیمابین گشته است ؟ تضاد امروزی با اصول اولیه تاسیس این سازمان از کجا ناشی میشود.پاسخ اعضای امروزی این سازمان به خون رضایی ها، حنیف نژاد ، موسی خیابانی و دیگر آرمان گراهای اولیه سازمان چه خواهد بود؟ که زندگی خودرا بهای راه آرمان های آزادیخواهانه و استقلال طلبانه نمودند. 

دوم اینکه:آیا کشور آمریکا یا سایر کشورهای قدرتمند بدون چشمداشت از نهادهای مورد حمایتشان قدمی تا کنون برداشته اند که امروز به صرف نام آزادی دسته ای را در صحنه سیاست کشور دیگری حمایت کنند؟ آمریکایی که در سال هشتاد و هشت به راحتی چشمش را بر کشته شدن ملت ایران در خیابانها و سایر جنایتهای جمهوری اسلامی بست! بنابراین این سوال پیش می آید که سازمان مذکور در ازای این حمایت چه بهایی را خواهد پرداخت ؟ و این بها از کدام کیسه خواهد بود؟ ملت یا اعضای این سازمان.

  

سوم : چگونه فرهنگ مبارزگری سیاسیون ایرانی تا این حد به ابتذال کشیده شد که به راحتی و در انظار بهت زده عمومی و سایر مبارزان برای ارتباط و وابستگی به کشورهایی که به اعتقاد اکثریت یکی از عوامل سیاه روزی ملتمان میباشد ، هورا کشیده میشود و با فخر و مباهات روی آن مانورهای تبلیغاتی غرور آمیز داده میشود. انحطاط سیاسی تا چه حد؟ 

در اینجاست که ماهیت و اهداف پیوستن به حکومت عراق در زمان جنگ با ملت ایران نیز میتواند با توجیه حقیقی تری نمود پیدا کند. و آیا میتوان چنین نتیجه گرفت که همراهی با دشمنان سرزمین و ملت ایران ریشه در عملکردهای آغازین رهبران این سازمان دارد؟ 

البته این روزها رهبریت سازمان مجاهدین با مجهولات فراوانی روبروست که برای نمونه میتوان به مخفی شدن رهبریت اصلی این سازمان یعنی آقای مسعود رجوی اشاره کرد. ایشان کجا هستند؟ چند سالیست که ازایشان فقط نامی باقیست وهرازچند گاهی صدای ایشان که پیامی را ارسال کرده اند. چرا ایشان پشت دوربین ظاهر نمیشوند؟ مگر از اسامه بن لادن بیشتر در معرض خطر هستند. هر چند که اسامه بن لادن همواره همراه سایرهمراهانش در شرایط سخت نظامی زندگی میکرد ولی رهبریت این سازمان، مجاهدان بی پناه درعراق را تنها در برابر حملات رها کرده ودر یکی از کشورها مخفی شده. حتی از نشان دادن چهره خودشان هم دریغ میکنند. عدم شفافیت تا چه حد؟ و اصولا این همه لعبده بازی سیاسی به چه منظور؟ 

مطالب در باب عملکردهای رهبران این سازمان بسیارهست ولی از آنجایی که به هیچ وجه هدف این نوشتار انتقادی مبارزه با سازمان مذکور نمیباشد به موارد دیگر پرداخته نمیشود و مطالب درج شده نیز بیانگر این پیام هست که افراد معتقد به ارمانهای سازمان مجاهدین که در مسیر سالهای مبارزه روز به روز بیشتر با خواسته جامعه ما فاصله گرفته اند به خود آیند. و چنانچه پاسخگوی ملت و کشور نمی باشند حداقل به وجدان بیدار خودشان پاسخ بدهند. چه شد که اینچنین شد؟