زندانی سیاسی
اسیری در چنگال سیاه سرکوب و اختناق برای دارا بودن تفکر و آرمان . از خود گذشته ای که رفاه و شیرینی زندگی اجتماعی خود را تحت تاثیر اهداف والای انسانی قرار میدهد .
پدیده دردآوری که در رژیم های استبدادی و ارتجاعی مانند جمهوری اسلامی امری عادی و متداول قلمداد می گردد .
بالغ بر سه دهه میباشد که فرزندان مادر میهن مان مجاز به داشتن آزادی اندیشه و بیان نمی باشند . جرم داشتن تفکررا پاسخی به غیر از سلولهای مرگ تدریجی انسانی و سرب سوزان نیست .
سه دهه است که قرزندان صاحب اندیشه میهن مان را دسته دسته به اعدام های گروهی و گورهای دسته جمعی میسپارند .
این تسلسل تا به کی ؟ مرگ اشعار بهاری تا به کی ؟ پنهان نمودن تفکر در پستوی خانه ها تا به کی ؟ تا به کی باید نظاره گر خاموش اعدام تفکر باشیم ؟
امروز به نام ایران و انسانیت خود را موظف به حمایت از هم میهنان دربندم میدانم . امروز همانند رضا پهلوی برای دفاع از حقوق هموطنانم به گرایش های تفکری دربندان نگاه نمی کنم . چرا که براستی دفاع از حقوق گزینشی نیست .
هم ریشه های دربندم ، صاحبان آرمانهای والای میهنم ، سازندگان ایران فردا را با
عطف به شکوائیه شاهزاده رضا پهلوی حمایت میکنم.
2011HR8712
با امید به ایران آزاد
پاینده ایران
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر